Bolesław Markowski wobec zagadnień reformy administracji państwowej w Polsce w latach 1923–1931

Bolesław Markowski urodził się 23 marca 1862 roku w Zawichoście. Był prawnikiem, działaczem społecznym oraz ekonomistą państwowym, który młodość spędził w Kielcach. Uczęszczał tutaj do gimnazjum, a po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Warszawskim osiedlił się w Kielcach i rozpoczął karierę zawodową. Nie był jednak wyłącznie prawnikiem – Markowski był postacią wielowymiarową, a jego biografię należy rozpatrywać zarówno z perspektywy dziejów Kielc, jak i w szerszym kontekście państwowym. Po ukończeniu studiów zamieszkał w Kielcach. W 1885 roku został sekretarzem Prokuratury Sądu Okręgowego, a w kolejnych latach kierownikiem wydziału cywilnego tego sądu. W latach 1891–1911 pełnił funkcję pisarza hipotecznego i sekretarza hipotecznego. W 1908 roku uczestniczył w utworzeniu kieleckiego oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego (PTK), brał udział w akcjach odczytowych, wspierał działalność muzeum PTK w Kielcach oraz przekazał liczne eksponaty i książki do zbiorów bibliotecznych i muzealnych. W czasie I wojny światowej Markowski angażował się w działalność społeczną – był jednym z założycieli Obywatelskiego Komitetu Pomocy miasta Kielce. W 1917 roku pracował w Departamencie Skarbu Tymczasowej Rady Stanu. W 1916 roku został członkiem Rady Miejskiej, a od 1 stycznia 1918 roku do 1 lutego 1919 roku pełnił funkcję wiceprezydenta Kielc. W 1918 roku został członkiem Rady Stanu powołanej przez Radę Regencyjną. W październiku tego roku w Lublinie przejął od władz austriackich administrację skarbową. Od marca 1920 roku do września 1921 roku był dyrektorem Izby Skarbowej w Kielcach. W listopadzie 1920 roku minister skarbu zaangażował Bolesława Markowskiego w organizację polskich władz skarbowych, a we wrześniu 1921 roku powołał go na stanowisko wiceministra skarbu (które zajmował od 1 września 1921 roku do 1 października 1926 roku). Powierzono mu kierowanie Departamentem Administracji, Podatków i Opłat oraz Departamentem Ceł. Należał do grona twórców polskiego systemu skarbowego II Rzeczypospolitej. W latach 20. XX wieku wykładał prawo w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie. W 1925 roku otrzymał tytuł profesora i objął kierownictwo Katedry Prawa Podatkowego. Następnie pełnił funkcję prorektora oraz rektora uczelni (w latach 1928–1929). W 1931 roku Bolesław Markowski powrócił do Kielc i kontynuował działalność na rzecz miasta, angażując się w liczne inicjatywy społeczne. Był członkiem wielu stowarzyszeń, prezesem kieleckiego oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego oraz prezesem Towarzystwa Szpitala Dziecięcego. W 1933 roku został członkiem Komitetu Obchodów Sprowadzenia Prochów hetmana Stefana Czarnieckiego. Zmarł w Kielcach 30 września 1936 roku.